Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty

piątek, 16 lutego 2018

NIEMIŁOŚĆ Zwiagincewa. Porzućcie jakąkolwiek nadzieję!

Niemiłość- niesamowicie piękny film na walentynkowy wieczór ku przestrodze. Błędne wybory życiowe na progu wkraczaniu w dorosłość zaważają na całe dalsze życie. 
Miłość z rozsądku bądź przymusu rodzi nienawiść, wstręt, objawia się obojętnością. Wychowani w  domach bez miłości, z religijną ortodoksją, powielamy błędy na swoim dzieciach, które chcą nas kochać, ale coraz częściej nie potrafią spojrzeć nam w oczy, czując obrzydzenie. Zimny obraz, zabałaganione i ciemne mieszkanie, to doskonała metafora uczuć kłębiących się w bohaterach. Ponadto światowe wydarzenia z początku i końca filmu również a alegoryczny sposób oddają to, co los zsyła na głównych bohaterów. Przepowiednia Majów dotycząca roku 2012 zwiastuje tragedię, która ma dopiero nastąpić. Po wzajemnych zachowaniach rodziców oraz do swojego syna, mamy zwiastun końca świata tej rodziny.
Budzimy się w nowej rzeczywistości. Trwa wojna, Rosja najechała na Ukrainę. Śmierć mieszka na ulicach. Każdy kogoś traci. Przepowiednia o końcu świata w przypadku Żeni i Borysa nie jest zwykłą wzmianką w popkulturze, a staje się bolesną rzeczywistością, którą trudno im znieść.

Andriej Zwiagincew w swoim filmie pyta czy potrafimy żyć bez wojny? A może kłamstwo jest bardziej atrakcyjne i bezpieczne od prawdy?

Film to metafora współczesnego społeczeństwa, który szarpie każdą struną naszych najgłębszych emocji. Porzućcie nadzieje, Ci którzy idziecie na „Niemiłość”. Nie znajdziecie w nim światełka w tunelu, a nadjeżdżający czołg! I dlatego jest on niesamowity! 

niedziela, 17 września 2017

#Wrytmiekultury

 

Markus Andersson KATHARSIS
Polityka jest bardzo ciekawym bytem. Otacza nas od zarania dziejów, a jej obecność odczuwamy na każdym kroku. Pewnie dlatego należy czasami zmienić arenę. Inne środowisko, emocje, uczucia pomagają nabrać większego dystansu. Tak jest z kulturą. 


Jeszcze kilka lat temu rzadko czytałem książki, a do kina chodziłem tylko ze szkołą i to na niezbyt ambitne kino. Dziś nie wyobrażam sobie miesiąca bez co najmniej dwóch książek i kilku filmów. Ponadto czuję wewnętrzną potrzebę zainwestowania w teatr. Kultura pomaga nam odetchnąć od codziennych problemów. Spojrzeć na świat inaczej. Często dowiadujemy się czegoś istotnego, co zmienia cały nasz światopogląd. Podziwiam ludzi, którym TO jest niepotrzebne. Powiedzmy sobie szczerze, jeśli ktoś od razu mówi o braku pieniędzy, najczęściej cierpi na lenistwo. Kasa to rzecz nabyta, zawsze da się organizować. Problem leży w chęciach i działaniach.
Ja taką barierę pokonałem. Jako nastolatek bałem się grubych książek. Dziś czytam składające się z powyżej 700 stron. Rzadko oglądam komedie romantyczne. Zamyślam się nad dramatami. Chyba każdy musi przejść taką ścieżkę dojrzewania. Czasami jakaś komedia jest nam potrzebna do odreagowania emocji.
Osobiście uwielbiam dramaty. Są dla mnie samym centrum kinowego bóstwa. Dobry dramat poznaję po tym, jak serce próbuje eksplodować, światopogląd wali  się jak domek z kart, a myśli krążą bezwładnie. Od starożytności celem tragedii było katharsis widza. I to jest, wg mnie, najpiękniejsze. Ten moment duchowe chrztu, zmycia z siebie dotychczasowego błędnego myślenia czy też braku świadomości.
Stawaniem się nowym człowiekiem jest bardzo inspirujące. Napawa przyjemnym dreszczykiem. Wyzwala nową energię. Zmieniamy się i poznajemy świat dzięki czemu nasz umysł jest bardziej otwarty. Dzięki sztuce mam większy dystans do siebie, do świata. Mało mówię, więcej widzę, więcej wiem.

PS.

Miałem napisać o moich odczuciach po przedpremierowym pokazie „The Squere”, ale z samego wstępu urodził się cały post.